Alweer negen jaar lang vertrekken de spelers en makers van de voorstellingenreeks ‘De Sprookjes van de Haar’ in de vroege ochtenduren van eerste kerstdag, richting Kasteel de Haar. Het langzaam ontwaken van het kasteel uit het ochtenddauw maakt het iedere keer weer tot een magisch moment. Er heerst op dat tijdstip dan nog een serene rust in de tuinen rondom het kasteel. Eenmaal aangekomen in de Kapel worden de stemmen opgewarmd, de laatste aanwijzingen door regisseur Marcella Heukels gedeeld en alle rekwisieten op de plek klaargelegd. En dan begint het wachten…

Per minuut horen we, vanuit ons tijdelijk onderkomen, de vrolijke en opgewonden stemgeluiden van onze jonge bezoekers toenemen. Wanneer de eerste groep om 12.00 uur eenmaal heeft plaatsgenomen op de banken krijgen we het teken ‘aanvang’. Een nieuw sprookje komt tot leven en vindt zijn weg naar de harten van onze jonge, trouwe toeschouwers. Het klinkt als een sprookje, en dat is het ook! Wie had ooit kunnen denken dat een, op het oog eenvoudig, idee na zoveel jaar nog steeds plezier en emotie oproept bij duizenden bezoekers?

“SPROOKJES BEWERKT TOT EIGENTIJDSE VERTELLINGEN.”

Enkele jaren geleden hebben we gekozen om bekende sprookjes te bewerken tot eigentijdse vertellingen. De wortels hiervan zijn te herleiden naar de middeleeuwse optredens van de zogeheten ‘Mummers’. Zij waren rondreizende toneelgezelschappen die volksvoorstellingen speelden in de kerstperiode. Zij gebruikten overdadige kostuums, mannen speelden vrouwenrollen (en andersom) en in het verhaal was er een strijd tussen goed en kwaad. Dit alles overgoten met een flinke dosis humor. Met de sprookjesopvoeringen van ‘De Sprookjes van de Haar’ beelden we iedere kerstvakantie bekende sprookjesverhalen uit met een mix van zang, dans en geslachtswisselingen in de rolverdeling. De opvoeringen zijn gevuld met humor, actualiteiten en er is veel interactie tussen het publiek en de spelers. Opmerkingen zijn soms op het randje, maar niet dusdanig dat kinderen er erg in hebben. Juist de dubbelzinnigheid en de naïviteit van de jonge toeschouwers maakt het extra grappig voor de volwassenen in het publiek. Er wordt verwacht dat het publiek luidkeels meedoet met bijvoorbeeld het boe-geroep of het meezingen van de bekende liedjes. Dit alles druist in tegen alle theateretiquette en daarin schuilt misschien juist het succes van deze jaarlijkse sprookjestraditie. Er wordt beslist een beroep gedaan op de voorstellings- en verbeeldingskracht van de jonge bezoekers, en zo hoort het ook te zijn. Het kan geen kwaad om soms een beetje buiten de lijntjes te kleuren, zolang ‘de boodschap’ maar overkomt. Kijk eens goed rond en geniet van de talloze momenten van verwondering, die van de kindergezichten af te lezen zijn.

“ER IS VANDAAG WEER EEN MOOI SPROOKJE UITGEKOMEN”

Dit jaar staat het wereldberoemde verhaal van Assepoester centraal. De toeschouwer beleeft vanaf eerste kerstdag in sneltreinvaart een verrassende parade van boze stiefzussen, uit de lucht vallende goede feeën en de langverwachte komst van een knappe Prins met een gevonden muiltje. Voorafgaand kunnen de bezoekers het kasteel met ‘andere ogen’ ontdekken. Zo loop je langs de slaapkamer van Assepoester en haar stiefzussen, leer je hoe je moet ‘sprookjes-dansen’ en blijkt de waterput niet ‘zomaar’ een waterput te zijn. Sprookjes van de Haar is meer dan ooit, een totale belevenis waar jong én oud(er) onbeperkt veel plezier aan zal beleven.

Wanneer iedereen ’s-avonds weer huiswaarts is vertrokken en de ramen van de meeste woonkamers zijn beslagen door de gloeiende gourmetstellen op tafel, neemt de rust en stilte weer bezit van de tuinen. De lichten in het kasteel en de Kapel worden gedoofd en alleen de kostuums aan de kledingrekken verraden dat er vandaag weer een mooi sprookje is uitgekomen.

Foto: Jan Buteijn